Zelf zit ik er middenin, mijn moeder is dement en gaat steeds verder achteruit. Zij woont alweer 2 jaar op een kleinschalige zorglocatie en heeft steeds meer aandacht en zorg nodig.

Omdat het aantal zorguren erg krap is verwacht de zorgaanbieder dat wij als familie een aantal uren per week mantelzorg bieden ten behoeve van de bewoners en dan het liefst eind van de middag en begin van de avond.

Dat is best intensief naast je werk.

Ook onze kinderen hebben, hoewel zij volwassen zijn, af en toe onze aandacht en tijd nodig. Hetzelfde geldt voor je partner, anders leef je alleen nog maar langs elkaar heen.

Voor je het weet wordt je heen en weer geslingerd tussen je werk, je zieke moeder of vader en wat de zorgaanbieder van je verwacht, je kinderen en je partner en dat wat jij eigenlijk nodig hebt om in je kracht te blijven. Dan is het belangrijk om niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk stil te staan en te voelen wat echt goed is zodat je keuzes kunt maken.

Om in balans te blijven is het voor mij van belang om mijn grenzen te stellen en keuzes te maken en zoals iemand eens zei “positief” egoïsme toe te passen. Dat betekent dat ik voor mijzelf kies en mij niet altijd laat leiden door de morele verantwoordelijkheid. Kiezen betekent voor mij ook om iets bewust niet te doen en los te laten, zodat ik mij kan focussen op wat ik wel wil doen.

Het klinkt als een cliché, maar ik kan er niet voor anderen zijn als ik niet voor mijzelf zorg. Misschien wel voor een tijdje maar niet op de lange termijn en…. WIE ZORGT ER DAN VOOR MIJ?

Herken je dit? Heb je hulp nodig bij het maken van keuzes en wil je in verbinding blijven met jezelf en jouw innerlijke kracht? bel 06 134 02 052 of mail ada@adascoaching.nl