“Als ik je vastpak, kan ik je loslaten”

afbeelding2

Feiten en cijfers

  • In Nederland hebben ruim 270.000 mensen dementie.
  • Gemiddeld duurt het 14 maanden voordat de diagnose dementie wordt gesteld.
  • Zo’n 70% van mensen met dementie woont nog thuis en wordt verzorgd door familie en naaste omgeving.

Mijn moeder
Wanneer je ouder dementie krijgt is iets wat je vaak pas constateert als het al langer aan de gang is. Bij mijn moeder is inmiddels al weer twee jaar geleden de diagnose dementie gesteld. Maar eigenlijk wist ik achteraf gezien al veel langer dat er iets aan de hand was.
Hoewel mijn moeder al jaren haar rijbewijs had reed zij liever niet op de snelweg maar de provinciale wegen waren voor haar geen probleem. Echter toen er in haar woonplaats aan de weg gewerkt werd en de weg die zij naar ons nam eerst voor langere tijd en later definitief werd afgesloten sloeg te paniek toe. Ondanks dat wij een aantal keren met haar meegereden zijn over de nieuwe route durfde zij het toch niet aan.
Steeds vroeg zij ons; zal ik de auto maar wegdoen? Als je dan vroeg waarom had zij geen antwoord. Het lukte haar niet meer om zelf de knoop door te hakken.
Haar belangstelling voor ons kinderen, waar wij mee bezig waren en de zorg of wij wel goed op onszelf paste en niet te veel hooi op de vork namen werd ook langzaamaan minder. Eigenlijk realiseerde ik mij dat pas achteraf.
Ze hield altijd erg van lezen en tv kijken, maar opeens moesten alle boeken weg. Daarna hoefde zij geen abonnement meer op de tv-gids om vervolgens ook de tv uit te laten, te veel prikkels en niet in staat om het nog te volgen.
In dezelfde periode werd zij ook argwanend. Al jaren deed ik de administratie voor haar maar opeens van de ene op de andere dag werd zij wantrouwend en vroeg zij te pas en te onpas aan iedereen of haar bankoverzicht wel klopte en of zij wel voldoende geld had.
Inmiddels is zij al weer ruim een jaar opgenomen in een tehuis voor kleinschalige opvang voor mensen met dementie en is er geen gesprek meer mogelijk. Ook fysiek gaat zij steeds verder achteruit.

En ik…
Terugkijkend op de afgelopen zeg 4 jaar merk ik dat dementie een proces van afscheid is. Voor de patiënt afscheid van hun mentale en fysieke vermogens maar voor de partner en kinderen afscheid van wie die persoon in hun leven was.
Stapje voor stapje heb ik afscheid genomen van de moeder die zij ooit was en ergens onderweg zijn de rollen omgedraaid, zorg ik nu voor haar en is zij het kind. In dit proces gaan dankbaarheid en verdriet hand in hand. Dankbaar om wat is geweest, verdriet om wat er komt en wat er nooit meer terugkomt. Maar ook dankbaar voor de kleine dingen die ik nog voor en met haar kan doen en zo glijdt zij langzaam uit ons leven weg.
In dit proces in je kracht kunnen blijven is niet altijd makkelijk. Van tijd tot tijd slaat de twijfel toe, doe ik wel genoeg voor haar. Moet ik niet vaker op bezoek. Mist ze ons niet als wij op vakantie zijn. Tegelijkertijd weet ik dat zij mij op het moment dat ik uit het zicht ben alweer is vergeten, maar toch….

Belangrijk om dan bij jezelf te blijven en te doen wat goed voelt. Ook al betekent dit dat je soms even voor jezelf kiest. Dat voorkomt dat je alles voor de helft doet en ondertussen totaal geen energie meer hebt.